Bir varmış, bir aşk’mış... Kimileri bu aşkın adını “Caz” koymuş

80’li yılların ortalarıydı; Kelleci İsmail, Mantar Nazmi ve Kırık Çatal anılarını henüz emzirmeye yeni başladığı, köy sakinlerinin Karcı Dağı’nın kar yığınlarını kırılacak kristaller gibi özenle sakladıkları koyaklarından katır sırtında taşıyarak Denizli kent merkezi’ne getirme serüveninin pekmez tadında kar tatlısı ile ilgili belgesellerinin henüz çekilmediği yıllardı.

Fransa’da, dünya müziğinin saygın ustası olduğu henüz keşfedilmemiş olan Talip Özkan, Fransız öğrencilerini Teke Yöresi’nin tertemiz müziklerini en saf haliyle kayıt altına almaları için makaralı kayıt cihazları ve kocaman kalpleriyle dünyanın her yerinden gelen öğrencilerini henüz göndermemişti Acıpayam’ın köylerine.

90’lı yılların ortalarıydı; Aşk Cazdır kitabında yer alan şiirlerin henüz kaleme alındığı, plâkların cızırtılı sesleri eşliğinde barış ve sevgi tınılarına karışarak, Denizli’den yayın yapmakta olan Radyo D’de haftada bir dönüşümlü olarak yayınlanan “Caz Bar”, “Blues Bar” ve “Klasik Bar” programlarıyla odalara ve sokaklara sessizce karıştığı yıllardı.

Sinema, konser, sergi, panel vs. iş’leri için Denizli’nin hizmet vermekte olan tek kapalı salonu olan Belediye Sanat Merkezi’nde usuldan usula; Önder Focan, İlhan Erşahin, Doug Weiss, Jeff Williams, Valery Ponomarev, Asiaminör / Kamil Erdem, Yahya Dai, Tahir Aydoğdu, Turgay Dinleyen, Zafer Gerdanlı, Amalgamat, Janusz Szport Jazz Trio, Black Voices, Sandra Francis, Evon Johnson-Elliot, Shereece Storrod, Celia Wickham-Anderson and Carol Pemberton, Andrzej Jagodziński Trio, Adam Cegielski, Czeslaw Bartkowski, Chansons d’en Franca Jazz Group, Aytuğ Usluğtekin’in Caz Fotoğrafları Sergisi müthiş tınılarıyla Denizli’yi çoktan sarmaya başladığı yıllardı.

Festivalden görsel bir kesit

Yıllar yılları, insanlar zamanı, zaman ise çocukları büyüttü

Çeyrek yüzyıldan çok bir zaman dilimi uçtu gitti avuçlarından Karcı Dağı’nın.

O Belediye Sanat Merkezi’nin koltuklarında, sahnelerinde yetişen gençler ve çocuklar büyüdüler, her biri bir ucundan tutarak Voltran’ı “Pamukkale Flarmoni Derneği”ni oluşturdular.

Buna şahit oldum müthiş bir heyecanla.

Onların insanüstü gayreti, özverisi ve özeni sayesinde yeniden nefes almaya başladı cazın sakin ve çılgın kalbi Denizli’nin tam merkezi’nde.

Gel zaman git zaman bu çılgın azınlık, imece denen, günümüzde unutulan yardımlaşmanın ince özverisiyle, ilk ikisi 97 ve 98 yıllarında gerçekleştirilen Uluslararası Denizli Caz Festivali’nin 6.’sına ulaşmasını sağlayarak, dört yıldan bu yana verdiği ve tamamen bir avuç gönüllünün emekleriyle kurulan incelikli bir iş’e imza atmayı başardı.

Bu yıl 6.’sı 14-21 Haziran tarihleri arasında gerçekleştirilen bu inatçı festival, Hierapolis’ten Laodikya’ya, oradan da Tripolis’e uzanan bir antik çağ masalının sihirli anlatısı edasıyla elden ele büyümekte.

Kimin ellerinde derseniz; İngiltere’den Hollanda’ya, Rusya’ya ve elbette ki ülkemizin narin sazlarına uzanan bir romantik yolda söylenen şarkılar ve hayallerin eşliğine uzandı.

Bu güllük gülistanlık olduğunu sandığınız yolda elbette dikenler, çalılar ve uçurumların tehlikeli ve gizemli güzellikleri de vardı.

Öyle de oldu...

Tripolis’in büyülü sütun başlıkları ve muhteşem gün batımı fonunda sahnede tanrıçalar eşliğinde şarkılarını söyleyerek festival ateşini yakan Emilia Zamuner Quartet, İtalya’nın enerjisini antik sütun başlıkları eşliğinde müziği yeniden keşfetmenin mutluluğunu yaşattı Buldanlı sanatseverlere.

Bu yılın Yaşam Boyu Onur Ödülü’nü alan Önder Focan, festivalin ilk yılındaki heyecanını büyüterek getirmişti gitarını ustalıkla yine.

Altını çizmekte yarar var; aynı ödülü önceki yıllarda sevgili ustalarımız Hülya Tunçağ ve Feridun Ertaşkan alarak onurlandırmıştı festivalimizi.

Ava Grande’nin, ustalıklı modern elektronik tınılarını çağdaş sanatın görsel örnekleri eşliğinde caz formunda yeniden yorumlaması bir nevi after party havasına soktu genç katılımcıları.

Hollanda’dan Mehmet Polat, grubuyla dünya müziğinin incelikli kıvrımına ud’un yarı hüzünlü, yarı isyankâr heyecanını ekleyerek bir potada ustalıkla eriterek bıraktı coşkunun kucağına.

Gençlik yıllarımızda gerçekleştirdiği nitelikli radyo programlarıyla hepimizin gönlünde taht kuran ve bize gerek rock ve gerekse de caz müziğini sevdirmekte önemli izler bırakan Ümit Tunçağ, “Caz’ı Nasıl Dinlerim” başlıklı görsel sunumuyla hepimizi yeniden radyo günlerine götürüdü.

Rusya’nın steplerinden topladıkları imge izlerini Denizli’deki konser alanının çimlerine taşıyan Art Baden ve Anton Davidyants’a Onur Aymergen’in müthiş heyecanı da eklendiğinde, işte o beklenen büyü de oluştu kendiliğinden şüphesiz.

Genç cazın başarılı temsilcilerinden Calico The Band, Cansu Nihal Akarsu, Burak Durman Trio ve Wanderloop grubunun nefis performanslarıyla Çamlık Buz Pateni Pisti’nin çim alanında cazın özgür renkleri gün batımının renklerine karıştı.

İngiltere’den gelen festival konuklarından The Big Rhythm ise swing’in eşsiz ritminin müthiş örneklerini sunmakla kalmadı, dansın sonsuz döngüsüne emanet etti caz severleri.

Genç Cazın en önemli temsilcilerinden Can Artsan ve Cenk Esen ikilisi, İngitere’den Denizli’ye uzanan köprüde cazın ustalıklı genç soluğunu izleyenlerin alınlarında ustalıkla hissettirdi.

Yine Denizli’nin tanınmış çok yönlü müzisyenlerinden Banu Küçük ise cazın seçkin örneklerini caz dansının renkleriyle başarıyla buluşturdu.

Ve elbette bu yılın afiş tasarımına da damgasını vuran Charlie Parker’ın hayatının en önemli dilimlerini ustalıkla harmanlayan  “Bird” filminin sunumu, Festival’de Be Bob’a saygı duruşunu da beraberinde getirdi.

Çeyrek Yüzyıl aradan sonra hayata yeniden tutunan “Uluslararası Denizli Caz Festivali” gönüllü çalışanları,  altıncı yılını devirmenin heyecanını bir kenara bırakarak, yedinci yılın çalışmalarına şimdiden başlamanın enerjisini Pamukkale’nin sonsuz beyazına kocaman bir selam çakmakla meşgul şu sıralar.

Halim Yazıcı

Cazkolik.com / 23 Temmuz 2026, Perşembe

BU İÇERİĞİ PAYLAŞIN