Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Jim Beard / Sonny Sharrock / Kenny Drew

Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Jim Beard / Sonny Sharrock / Kenny Drew

Kenneth Sidney "Kenny" Drew Amerikalı piyanisttir. Oldukça yetenekli, bop temelli bir piyanist olan Drew, 1964 yılında temelli olarak Kopenhag`a yerleşmiş olmasından dolayı caz çevrelerinde hakettiği saygınlığa ulaşamamıştır.

* * *

New York`ta doğan ve beş yaşında özel bir öğretmenden klasik piyano dersleri almaya başlayan Kenny Drew, henüz 8 yaşındayken resital verecek seviyeye ulaşmıştı. Bu aynı zamanda ilerki yıllarda idolü olacak Bud Powell`inkine benzer bir hikayeydi. Bir süre Fats Waller, Art Tatum ve Teddy Wilson etkisinde kalan Drew, the High School of Music and Art`ı bitirdikten sonra Pearl Primus`un dans okulunda eşlikçi olarak profesyonel müzik kariyerine start verdi. Aynı zamanda Sonny Rollins, Jackie McLean ve Art Taylor`un da yer aldıkları bir grupta Walter Bishop Jr.`la değişmeli olarak piyano çalıyordu. Bu dönemde 52. Cadde`de takılarak Charlie Parker ve Bud Powell`i dinlemeye ve bazı jam session`larda da bizzat çalmaya başlayan Drew, Ocak 1950`de Blue Note adına ilk plak kaydını yaptı. Howard McGhee liderliğindeki kayıtta Brew Moore ve J.J. Johnson da yer alıyorlardı. Sonraki iki yıl boyunca Buddy DeFranco, Coleman Hawkins, Lester Young ve Charlie Parker liderliğindeki gruplarda çalan sanatçı, 1953 yılında Curly Russell ve Art Blakey`den oluşan bir trio`yla ilk şahsi kaydını yaptı. Daha sonra Los Angeles`a yerleşerek 1955 yılında Joe Maini, Leroy Vinnegar ve Lawrence Marable`dan oluşan bir quartet kurdu ve Pacific Jazz adına plak kaydetti. 1956 yılındaysa Paul Chambers, John Coltrane ve Philly Joe Jones`la birlikte “Chambers` Music” plağında çaldı. 1957`de New York`a geri dönen Kenny Drew bir süre Dinah Washington`a eşlik etti ve yine aynı yılın Eylül ayında John Coltrane`in efsanevi “Blue Train" kaydında çaldı. Blue Note`la birlikteliği daha sonra da kendi “Undercurrent” albümünün yanısıra Jackie McLean`in “Bluesnik,” ve “Jackie`s Bag,” Kenny Dorham`ın “Whistle Stop,” Dexter Godon`un “Dexter Calling,” Grant Green`in “Sunday Mornin`” adlı çalışmaları ve birkaç Tina Brooks albümüyle devam etti, ki bunların hepsi de 1960 yılına aitti. 1961 yılında Paris`e yerleşen ve 3 yıl sonra da Kopenhag`a geçen Kenny Drew, Amerikan caz çevrelerinin ilgisini büyük oranda kaybetmesine karşın Avrupa`da geniş bir hayran kitlesi kazandı. Özellikle Danimarkalı basçı Niels-Henning Ørsted Pedersen`le birçok kayıt yaparak Kopenhag caz sahnesinin önde gelen bir figürü oldu. Bir yayınevi yönetti ve ünlü Café Montmartre caz kulübünün yerleşik piyanistliğinin yanısıra Steeplechase plak şirketinin de piyanistliğini yaparak sayısız albüm kaydında yer aldı. 1971 yılındaysa Dexter Gordon`la birlikte Ole Ege`nin hardcore pornografik filmi Pornografi - en musical`de yer aldı ve yine Gordon`la birlikte filmin müziklerini besteleyip çaldı. Kenny Drew 1993 yılında Kopenhag`da hayata veda etti ve yine aynı yerde toprağa verildi. Bugün Kopenhag`ın güney kesiminde bir cadde sanatçının ismini taşımaktadır ("Kenny Drews Vej", yani Kenny Drew Caddesi). Kenny Drew`in oğlu Kenny Drew, Jr. da caz piyanistidir.

* * *

Kenny Drew diskografisi: Lider olarak: 1953: New Faces, New Sounds (Blue Note), 1954: Kenny Drew and His Progressive Piano (Norgran) - also released as The Modernity of Kenny Drew and The Ideation of Kenny Drew, 1955: Talkin` & Walkin` (Jazz: West), 1956: Embers Glow (Jazz: West) with Jane Fielding, 1956: Kenny Drew Trio (Riverside), 1957: A Harry Warren Showcase (Judson), 1957: A Harold Arlen Showcase (Judson), 1957: I Love Jerome Kern (Riverside), 1957: This Is New (Riverside), 1957: Pal Joey (Riverside), 1960: Undercurrent (Blue Note), 1973: Duo (SteepleChase) with Niels-Henning Ørsted Pedersen, 1973: Everything I Love (SteepleChase), 1974: Duo 2 (SteepleChase) with NHØP, 1974: Dark Beauty (SteepleChase), 1974: If You Could See Me Now (SteepleChase), 1974: Duo Live in Concert (SteepleChase) with NHØP,1975: Morning (SteepleChase), 1977: In Concert (SteepleChase), 1977: Lite Flite (SteepleChase), 1977: Ruby, My Dear (SteepleChase)1978: Home Is Where the Soul Is (Xanadu) 1978: For Sure! (Xanadu)1981: It Might As Well Be Spring (Soul Note) 1981: Havin` Myself a Time (Soul Note) - with Kim Parker1981: Your Soft Eyes (Soul Note), 1982: Playtime: Children`s Songs by Kenny Drew and Mads Vinding (Metronome) - with Mads Vinding, 1982: The Lullaby (Baystate) 1982: Moonlit Desert (Baystate) 1983: Swinin` Love (Baystate), 1983: And Far Away (Soul Note)1983: Fantasia (Baystate) 1984: Trippin` (Baystate) 1985: By Request (Baystate), 1985: By Request II (Baystate) 1986: Elegy (Baystate) 1987: Dream (Baystate), 1989: Recollections (Timeless Records) with NHØP, Alvin Queen1993: At the Brewhouse (Storyville) with NHØP, Alvin Queen 1996: Solo-Duo (Storyville) with NHØP, Bo Stief. Sideman olarak: Gene Ammons ile, Goodbye (Prestige, 1974), Svend Asmussen ile, Prize/Winners (1978), Art Blakey ile, Originally (Columbia, 1956 [1982]), Tina Brooks ile, Back to the Tracks (Blue Note, 1960)The Waiting Game (Blue Note, 1961), Clifford Brown ile, Best Coast Jazz (Emarcy, 1954), Clifford Brown All Stars (Emarcy, 1954 [1956]), John Coltrane ile, High Step (Blue Note, 1956 [1975]), Blue Train (Blue Note, 1957), Kenny Dorham ile, Showboat (Time, 1960), Whistle Stop (Blue Note, 1961), Art Farmer ile, Farmer`s Market (New Jazz, 1956), Manhattan (Soul Note, 1981), Dizzy Gillespie ile, The Giant (America, 1973), The Source (America, 1973), Dexter Gordon ile, Daddy Plays the Horn (1955), Dexter Calling... (Blue Note, 1961), One Flight Up (Blue Note, 1964), A Day in Copenhagen (MPS, 1969) - with Slide Hampton Some Other Spring (Sonet, 1970) - with Karin Krog, Grant Green ile, Sunday Mornin` (1961), Ernie Henry ile, Presenting Ernie Henry (Riverside, 1956), Jackie McLean ile, Jackie`s Bag (1960) Bluesnik (1961), Ray Nance ile, Huffin`n`Puffin` (1971), Chet Baker ile, (Chet Baker Sings) It Could Happen to You (1958), Rita Reys ile, The Cool Voice of Rita Reys (Columbia, 1956), Sonny Rollins ile, Sonny Rollins with the Modern Jazz Quartet (Prestige, 1951), Tour de Force (Prestige, 1956), Sonny Boy (Prestige, 1956 [1961]), Sonny Stitt ile, Kaleidoscope (Prestige, 1950 [1957]) Stitt`s Bits (Prestige, 1950 [1958]), Toots Thielmans ile, Man Bites Harmonica! (Riverside, 1957), Ben Webster ile, Stormy Weather (1970).




27 Ağustos 2013, Salı

Warren Harding "Sonny" Sharrock Amerikalı caz gitaristidir. Avantgarde saksafoncuların emprovizasyon stilini enstrümanına adapte etmek suretiyle, Derek Bailey ve Sonny Greenwich`le birlikte deneysel cazda elektro gitar kullanımının yolunu açmıştır. Pharoah Sanders, Miles Davis, jazz/rock grubu Last Exit`le ve lider olarak yaptığı çalışmalarda serbest form cazla rock müziğini birleştirerek tamamen kişisel bir dil oluşturmuştur.

* * *

Ossining, New York`ta doğan Sonny Sharrock, 1954 yılında amcasıyla birlikte doo-wop grubu The Echoes`da şarkı söyleyerek müzik kariyerine başlamıştır. 1950`lerin ortalarından itibaren caz dinlemeye başlayan ve 1959`da Miles Davis`in efsane albümü Kind of Blue`yu dinledikten sonra sıkı bir caz hayranı olan Sharrock, kısa süre içinde ilgisini John Coltrane, Albert Ayler, Ornette Coleman ve Art Blakey gibi diğer caz müzisyenlerine de yöneltmiş ve caz eğitimi ve performansıyla ilgilenmeye başlamıştır. Öncelikle saksafon eğitimi almak isteyen ancak astım hastası olması sebebiyle bu dileği gerçekleşmeyen sanatçı, 20 yaşındayken 12 dolara satın aldığı Harmony marka bir akustik gitarla emprovizasyon becerilerini geliştirmeye başlamıştır. Gitarın esaslarını kendi başına öğrenen Sharrock`un ilgisini çekenler gitaristlerden ziyade saksafonculardır. 1961 Eylül`ünden 1962 Şubat`ına dek Berklee`de bestecilik eğitimi gören sanatçı 1965 yılında New York`a yerleşmiş ve kısa süre Sun Ra`yla birlikte çalışmıştır. Sun Ra`nın evine yaptığı ziyaretlerden birinde Arkestra saksafoncularından Marshall Allen ve Pat Patrick`le tanışmış ve onların sayesinde davulcu Babatunde Olatunji`nin grubunda iş bulmuştur. 1965-1967 yılları arasında piyanist Dave Burr ve saksafoncu Marzette Watts`ın yanısıra Berklee`den sınıf arkadaşı olan bir diğer saksafoncu Byard Lancaster`la birlikte çalmış, 1966 yılındaysa Lancaster`la bir performansı esnasında tanıştığı tenor saksafoncu Pharoah Sanders`la çalışmaya başlamıştır. Özellikle Sanders`in "Tauhid" albümündeki performansı Sharrock`un gitarist olarak gelişiminde bir kilometre taşıdır. 1967 yılında flütçü Herbie Mann`le bir araya gelen Sharrock, sanatçıyla birlikte Montreux ve Newport gibi prestijli caz festivallerinde sahne almış ve yine bu yüksek profilli birlikteliği sayesinde Wayne Shorter`in dikkatini çekerek sanatçının 1969 albümü "Super Nova"da çalmıştır. 1969 yılında lider olarak ilk albümü "Black Woman"ı kaydeden Sonny Sharrock, bu albümde eşi şarkıcı Linda Sharrock, basçı Norris Jones, davulcu Milford Graves, piyanist Dave Burrell ve trompetçi Teddy Daniel`la birlikte çalmıştır. Albümdeki "Blind Willie" parçası, kendisini en çok etkileyen müzisyenlerden biri olan gitarist Blind Willie Johnson`a saygı niteliğindedir. Ertesi yıl Miles Davis`in "A Tribute to Jack Johnson" albümünde çalan ve kendi adına ikinci albümü olan "Monkey-Pockie-Boo"yu kaydeden Sharrock, 1972 yılında Herbie Mann`den ayrıldıktan sonra kendi grubunu kurmuş ve 1975`te üçüncü albümü "Paradise"ı yayınlamıştır. Bu albüm Sharrock`un utandığı bir çalışmasıdır ve piyasaya sürülmesini istememiştir. Kısa süre sonra grubu dağılan sanatçı 1970`lerin kalan bölümünü yarı emekli ve müzik endüstrisinden uzakta geçirmiş, bu dönemde zihinsel engelli çocuklarla ilgilenerek onların şoförlüğünü yapmış ve bu arada 1978 yılında eşi Linda`dan ayrılmıştır. 1980 yılında gitarist James "Blood" Ulmer`in açılış sanatçısı olarak sahne alması yolundaki teklifi kabul eden Sonny Sharrock performans esnasında basçı Bill Laswell`le tanışmış ve ikili kısa süre içinde Material grubunu kurarak "Memory Serves" (1982) albümünü kaydetmişlerdir. Bu birliktelik daha sonra 1986 yılında Sharrock, Laswell, saksafoncu Peter Brotzmann ve davulcu Ronald Shannon Jackson`dan oluşan avant-punk-jazz grubu Last Exit`in kurulmasına yol açacaktır. 1980`lerin sonlarında New York bazlı emprovizasyon grubu Machine Gun`la kayıt ve performans çalışmaları yapan Sharrock, kendi gruplarını da yönetmeyi sürdürmüştür. Sharrock`un albümlerinde sıklıkla gitarist olarak yer alan Bill Laswell, sanatçının birçok kaydının da prodüktörüdür. 1986 yılındaki solo "Guitar" albümü, 1987`deki "Seize the Rainbow", 1990 yılı çalışması "Highlife" ve bir diğer gitarist Nicky Skopelitis`le yaptığı düet albümü "Faith Moves" bunlar arasındadır. John Coltrane`in grup elemanları Pharoah Sanders ve Elvin Jones`un da yer aldıkları 1991 yılı çalışması "Ask the Ages" ise Sonny Sharrock`un şaheseri olarak kabul edilir. Bir eleştirmen albümü, "uzak ara Sharrock`un en iyi işi, cazda gitardan nefret ettiklerini iddia edenler için ideal albüm" olarak tanımlamıştır. Sonny Sharrock ayrıca davulcusu Lance Carter`la birlikte the Cartoon Network programı Space Ghost Coast to Coast`un soundtrack`inde yer almıştır. "Tatlılık ve vahşilik istiyorum, ve bu duyguların sonuna dek gitmek istiyorum... Bir şarkı içinde terör ve güzelliğin birlikte yer almalarını sağlayacak bir yol bulmaya çalışıyorum ve bunun mümkün olduğunu biliyorum" şeklinde bir ifadesi de bulunan Sonny Sharrock, 53 yaşında geçirdiği bir kalp krizi sonucu hayata veda etmiştir.

* * *

Sonny Sharrock Diskografisi: Lider olarak: 1969: Black Woman (Vortex Records), 1970: Monkey-Pockie-Boo, 1975: Paradise, 1982: Dance with Me, Montana (Marge Records), 1986: Guitar, 1987: Seize the Rainbow, 1988: Machine Gun (with Machine Gun), 1989: No Material (with Ginger Baker), 1989: Live in New York, 1990: Highlife, 1991: Faith Moves (duo with Nicky Skopelitis), 1991: Ask the Ages, 1996: Space Ghost Coast to Coast, 1996: Into Another Light (compilation). Last Exit grubuyla: 1986: Last Exit, 1986: Last Exit, Live In Köln (first actual performance), 1986: Last Exit, Noise Of Trouble: Live In Tokyo, 1987: Last Exit, Cassette Recordings (reissued in 1995 as From The Board), 1988: Iron Path (studio recording), 1989: Last Exit, Headfirst into the Flames: Live in Europe, 1990: Best Of Last Exit (compilation), 1990: Various Artists, Live From The Knitting Factory Vol. 4 (Track No. 3, The Sprawl). Sideman olarak: 1966: Tauhid (with Pharoah Sanders), 1966: Marzette and Company (with Marzette Watts), 1968: Eternal Rhythm (with Don Cherry), 1969: Izipho Zam (with Pharoah Sanders), 1969: Super Nova (with Wayne Shorter), 1969: Live at the Whisky A Go Go (with Herbie Mann), 1969: Memphis Underground (with Herbie Mann), 1970: Stone Flute (with Herbie Mann), 1970: A Tribute to Jack Johnson and The Complete Jack Johnson Sessions (with Miles Davis), 1973: Hold On, I`m Comin` (with Herbie Mann).




26 Ağustos 2013, Pazartesi

James Arthur Beard Philadelphia, Pennsylvania doğumlu Amerikalı piyanist, klavyeci, besteci, aranjör ve prodüktördür. Yüzün üzerinde yayınlanmış bestesi bulunan Beard, Dizzy Gillespie`den Brecker Brothers`a, Dianne Reeves`ten Meshell Ndegeocello`ya, Toninho D`Horta`dan Steve Vai`ye oldukça farklı stillerden gelme müzisyenlerle kayıtlar yapmış ve Steely Dan, Pat Metheny, John McLaughlin ve Wayne Shorter gibi isimlerle dünyayı dolaşmış çok yönlü bir sanatçıdır.

* * *

Erken yaşta müzikle ilgilenmeye başlayan Jim Beard beş yaşında tubayı denemiş, daha sonra davul ve saksafon çalmıştır. Ailesinin kararıyla 7 yaşında Mary Anne Rietz`ten klasik piyano eğitimi almaya başlayan Beard onlu yaşlarında Don Sebesky`den aranjörlük ve Roland Hanna`dan caz piyanosu dersleri almış, ayrıca birkaç yıl boyunca George Shearing`le özel olarak çalışmıştır. Sanatçı onlu yaşlarında kendisini en çok etkileyen müzisyen ve gruplar olarak Oscar Peterson, George Shearing, Erroll Garner ve The Thad Jones / Mel Lewis Jazz Orchestra`nın yanısıra Elton John, The Beatles, Stevie Wonder, Steely Dan ve Earth Wind and Fire`in isimlerini saymaktadır. On beş yaşına gelmeden klarnet, saksafon ve double bass çalmayı da öğrenen Beard, 16 yaşında Hal Schiff yönetimindeki The American Youth Jazz Orchestra ile ilk denizaşırı turnesine çıkmıştır. Indiana Üniversitesi`ne devam ettiği sırada Slide Hampton ve Red Rodney gibi isimlerle profesyonel olarak çalışma olanağı bulmuş, ayrıca Jon Herington, Kenny Aronoff, Bob Hurst ve Chris Botti`nin de yer aldıkları bir bar grubunda çalmıştır. Üniversite yıllarında en çok etkilendiği müzisyenler Herbie Hancock, Wynton Kelly ve Prince`tir. 1985 yılında New York`a yerleşen Jim Beard kısa süre içinde kendisini çağdaş caz çevrelerinde kabul ettirmeyi başarmıştır. Daha ilk yılında John McLaughlin’in Mahavishnu Orkestrası`nın turne elemanıdır; ayrıca Bill Evans (saksafoncu) ve Mike Stern`le çalışmaya başlamış ve Dave Liebman`la kayda girmiştir. Bu çalışmalarına ilaveten Mike Stern, Bob Berg. Bill Evans ve Eliane Elias`ın albüm kayıtlarının prodüktörlüğünü de yapmıştır. Sanatçı 1986 yılında Wayne Shorter`la başlattığı müzikal ilişkisini 2000 yılına dek sürdürmüş, 1988`de John Scofield`in grup elemanı olmuş, 1992/1993 yıllarında da Pat Metheny’nin ‘Secret Story’ projesi kapsamında dünyayı dolaşmıştır. Erken New York döneminde Michael Brecker ve John McLaughlin`in plakları için yazdığı bestelerle kendini besteci olarak da kabul ettiren Beard`in mizah ve öngörülmezlik gibi unsurları ve klasik formaları bir araya getiren benzersiz bir stili vardır. Birçok Beard bestesi önde gelen caz müzisyenleri tarafından kaydedilmiştir, örneğin "The Wait" John McLaughlin tarafından; "Riddle Me This" Bob Berg tarafından; "In The Hat" Victor Bailey tarafından; "Ode to the Doo Da Day", "Quiet City" ve "The Gentleman and Hizcaine" Michael Brecker tarafından ve "I`ll Miss You" Bill Evans (saksafoncu) tarafından. 1990`lar ve 2000`ler boyunca Jim Beard`in müzisyenlik, bestecilik ve prodüktörlük alanlarındaki faaliyetleri devam etmiş ve `müzisyenlerin müzisyeni` olarak anılan sanatçı gerek sahnede, gerekse stüdyoda Victor Bailey, Rosa Passos, Ralph Bowen, Jon Herington, Steve Vai, Madeleine Peyroux, John Mayer, Walter Becker, Richard Bona, Esperanza Spalding, Steely Dan, Meshell Ndegeocello, Al Jarreau, Dizzy Gillespie. Chris Botti, David Sanborn, Bela Fleck, Larry Carlton, Vince Mendoza ve Kenny Garrett gibi isimlerle piyanistlikten kompüter programcılığına ve kayıt prodüktörlüğüne uzanan geniş bir spektrumda çalışmalarını sürdürmüştür. Müzik prodüksiyonları ve besteleri tam 7 kez Grammy`ye aday gösterilen Jim Beard, 2007 yılında Randy ve Michael Brecker`in `Some Skunk Funk` parçasındaki performansıyla bu ödülü kazanmayı başarmıştır. Sanatçı Berklee College of Music (Boston), the Mason Gross School of the Arts at Rutgers University, the Sibelius Academy (Helsinki) ve the Aaron Copland School of Music`te (New York) eğitmenlik de yapmıştır.

* * *

Jim Beard diskografisi: Solo Kayıtlar: Song of the Sun (1990), Lost at the Carnival (1994), Truly (1997) Advocate (1999), Revolutions (2008).

Kaydet

Ka


Kaydet

BU İÇERİĞİ PAYLAŞIN


Arto Peştemalcıgil

  • Instagram
  • Email

Yorum Yazın

Siz de yorum yazarak programcımıza fikirlerini bildirin. Yorumlar yönetici onayından sonra sitede yayınlanmaktadır. *.