Arto Peştemalcıgil ile HAPPY BIRTHDAY JAZZ > Martial Solal / Alphonso Trent / Clifford Jarvis

Clifford Jarvis Amerikalı hard bop ve free jazz davulcusudur. 1950`lerde Berklee`de eğitim gördükten sonra Chet Baker, Randy Weston, Yusef Lateef, Freddie Hubbard, Barry Harris, Jackie McLean ve Elmo Hope`la kayıtlar yaparak, ayrıca Grant Green ve Rahsaan Roland Kirk gibi isimlerle çalarak adını duyurmuştur. Çalış stili beklenileceği üzere Max Roach, Art Blakey, Roy Haynes ve Philly Joe Jones gibi dönemin ünlü bop davulcularından etkilenmekle birlikte swing çağı stillerinden de izler taşır, yani kısaca her ortamda çalabilen bir davulcudur. Altmışların başlarında katkıda bulunduğu ünlü albümler arasında Freddie Hubbard`ın Open Sesame (1960) ve Hub Tones`u (1962) ile bir Jackie McLean klasiği olan Right Now! (1965) sayılabilir. Yine bu dönemde Elvin Jones`un John Coltrane Quartet`teki çalışından etkilenerek daha deneysel bir tarz geliştirmeye başlamış ve 1962`de Sun Ra`nın grubuna katılarak 1976 yılına kadar bu grupla çalışmış ve kayıtlar yapmıştır. "Space Is The Place" isimli Sun Ra biyografisinde John F. Szwed Jarvis`i "Sun Ra`nın grubunda yer almış en gürültülü ve sofistike davulcu" olarak tanımlar. Yine aynı biyografide sanatçının bir prova esnasında o dönemki davulcularını Jarvis`in seviyesine çıkamadıkları için azarladığı ve yine Nevada`daki bir konser esnasında grubun Jarvis`in bir bar dolusu silahlı yerel ahaliyi çalışıyla bezdirmesi sonucu adeta kaçarak şehri terkettiği gibi ilginç anekdotlar yer alır. Pharoah Sanders, Sonny Simmons, Alice Coltrane, Kenny Drew, Walter Davis ve Archie Shepp`le de kayıtlara katılan sanatçı 1983 yılında Sun Ra`yla tekrar kısa bir birliktelikten sonra (Avrupa`da bir all-star turnesi kapsamında) İngiltere`ye yerleşir ve 1980`ler ve 90`ların Londra caz sahnesinde ilham verici bir kişilik olarak müzik kariyerini sürdürür. Kısa bir süre kendi grubu Prophets of Jazz`la çalışan Jarvis, bürokratik gereklilikler karşısındaki sabırsızlığı ve kolayca tetiklenebilir öfkesi grup liderliğine elverişli olmadığından eğitim faaliyetlerine odaklanır ve bu arada diğer müzisyenlerin projelerinde yer almayı da sürdürür, ki yeni yeteneklerden Courtney Pine bunlardan biridir. Davul setini bir bütün olarak ele alan ve en vasat ortamlarda bile tutkulu ve yaratıcı bir yoğunlukla çalan Clifford Jarvis`in güçlü kişiliğinden ötürü yarattığı ortamı rahatsız edici bulan müzisyenler olduğu gibi, arkasında patlamakta olan volkanın kendisini yeni keşiflere doğru ittiğini düşünen çok sayıda başkaları da mevcuttur. 

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Jarvis!




24 Ağustos 2012, Cuma

Alphonse Trent Amerikalı caz piyanisti ve yerel grup lideridir. Yirmilerin sonunda ve otuzların başında Amerika`nın güneybatısında faaliyet gösteren en etkili yerel gruplardan birini yönetmiştir. Budd Johnson, Louis Jordan, Herschel Evans, Dickey Wells, Mary Lou Williams, Tyree Glenn, Jimmie Crawford ve Buddy Tate gibi zamanın tanınmış müzisyenleri Trent Orkestrası`nın kariyerleri üzerindeki etkisini minnetle anarlar. Örneğin Tate`e göre Trent Orkestrası Duke Ellington`dan daha üstündür ve şayet devam etme şansı bulmuş olsa en az onunki kadar büyük bir şöhrete ulaşacağı kesindir. Çocukluğundan itibaren piyano çalan ve Arkansas`ta lokal topluluklarda çalışan Trent ilk grubunu yirmilerin ortalarında kurmuş, 1924`te Eugene Cook`s Synco Six topluluğunda çalmış ve daha sonra grubun liderliğini ele alarak 1934`e kadar getirmiştir. Snub Mosley, James Jeter, Hayes Pillars, davulcu A.G. Godley (ki Kansas City stili davulun babası olarak bilinir), Stuff Smith, Peanuts Holland ve Sy Oliver gibi isimlerden oluşan grubun faaliyet alanı Amerika`nın güney ve ortabatısıyla buharlı gemilerdir. 1927-1929 yılları arasında ilk kayıtlarını yapma fırsatı bulan (Gennett plak şirketi adına Richmond, Indiana`da 4 şarkı kaydı) ve New York`un ünlü Savoy Ballroom`unda ilk ve tek konserini veren Trent Orkestrası, Louis Armstrong liderliğindeki bir grupla "battle"a da girmiştir. Daha sonra Cleveland`da The Plantation Club`da çalıştıkları sırada çıkan bir yangının grubun enstrümanlarını ve repertuvarını tahrip etmesi sonucu Trent Orkestrası Arkansas`a geri dönmek zorunda kalmış, 1933 kışında çıkılan son bir turneden sonra da Trent müziği bırakma kararı almıştır. Ancak bu karar çok uzun süreli olmamış ve içinde Terrence Holder, Alex Hill, Stuff Smith, Snub Mosley, Charlie Christian, Sweets Edison, Mouse Randolph ve Peanuts Holland`ın yer aldıkları yeni bir grupla 1938 yılında Trent müziğe geri dönmüştür. Lider olarak yaptığı kayıt sayısı sadece 8 olan (4`ü 1928, 2`si 1930 ve 2`si 1933`te olmak üzere) Alphonso Trent az tanınan bir figür olmasına karşın aranjmanlarının sofistikasyonu ve bunların icrasındaki mükemmelliğiyle çağdaşlarının takdir ve hayranlığını kazanmıştır. Örneğin Budd Johnson onun hakkında şöyle der: "Size Trent`i anlatayım... Yirmilerde Basie gibi ilahtılar, ancak ondan çok daha iyiydiler... Güneyin en büyük ve en iyi otellerinde çalıştılar... Kendi zamanlarının oldukça ilerisindeydiler." Kırkları ve ellileri kendi evi Fort Smith, Arkansas`ta küçük gruplarda çalışarak geçiren sanatçı 14 Ekim 1959`da hayata veda etmiştir.

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Trent!




23 Ağustos 2012, Perşembe

Cezayir doğumlu Fransız piyanist ve besteci Martial Solal yaşayan en büyük Avrupalı müzisyenlerden biri olarak kabul edilmektedir. Solal Cezayir Yahudisi bir ailede doğmuş ve ilk piyano derslerini henüz 6 yaşındayken opera sanatçısı olan annesinden almıştır. 1950`de Paris`e yerleştikten sonra ise Django Reinhardt, Sidney Bechet ve Don Byas gibi ünlü isimlerle çalışmaya başlamıştır. 1950`lerin sonlarında bir quartet oluşturmuş ve zaman zaman da bir big band yönetmiş, daha sonra ise film müziği bestelemeye başlamıştır. En tanınmış işi ünlü Fransız yönetmen Jean-Luc Godard`ın ilk filmi olan À Bout De Souffle (1960) için yazdığı müziktir. 1963`te Newport Caz Festivali`nde büyük sükse yapan sanatçı bu dönemde basçı Guy Pedersen ve davulcu Daniel Humair`den oluşan bir trio ile çalmaktadır. 1968`den itibaren ise Avrupa ve Amerika`da birlikte çalıştığı en önemli partneri alto saksofoncu Lee Konitz olacaktır. Kariyeri boyunca solo performansa ağırlık veren ve 1993-1994 döneminde Fransız Radyosu için 30 solo konsere çıkan Martial Solal (ki bu konserlerden bir seçki "Improvise Pour Musique France" adı altında 2 CD`lik bir set halinde JMS Records etiketiyle piyasaya sürülmüştür) 1999 yılında da Danimarka`nın prestijli caz müzik ödülü "Jazzpar Prize"ın sahibi olmuştur. Gelenekten koparak çalmak ve her zaman bir hikaye anlatmak Solal`in rehber ışığını oluşturmaktadır. Mükemmel bir emprovizasyoncu olan sanatçının solo konserleriyle ilgili düşüncesi şöyledir: "O an aklımdan geçen herşeyi yapmakta özgür olduğumu hissediyorum. Bazen bu içerikten kopuk birşey de olabiliyor, ki bunu da yeni bir hikayenin başlangıcı olarak görüyorum". Caz tarihçisi ve Radio France programcısı Claude Carriere`nin Martial Solal`la ilgili görüşleriyse şu şekildedir: "Onun beyninden geçenleri tam olarak parmaklarıyla çalabilen ender müzisyenlerden olduğunu düşünüyorum. Pekçok piyanistin çalacağı şeyler parmaklarının altındadır, uyurken de çalmaya devam edebileceklerini düşünürsünüz. Martial`sa düşündüğü herşeyi parmaklarına aktarabilme yeteneğine sahiptir, bunun da sebebi her gün saatlerce çalışmak, çalışmak ve çalışmaktır". "Jazz Works" adlı bir piyano metod kitabı da yazmış olan Martial Solal`in diskografisinden seçtiğim bazı albümler ise şunlardır: 1953: The Complete Vogue Recordings, Vol. 1 – Trios And Quartet (Vogue / BMG, 1953–56), 1954: The Complete Vogue Recordings, Vol. 2 – Trios And Solos (Vogue / BMG, 1954–56), 1955: The Complete Vogue Recordings, Vol. 1 – Trio And Big Band (Vogue / BMG, 1955–58), 1963: At Newport `63 (RCA),1970: Sans Tambour Ni Trompette (RCA),1974: Jazz A Juan with Lee Konitz (Steeplechase), 1975: Plays Ellington (Musica), 1979: Four Keys (Pausa Records) with (Lee Konitz) (John Scofield) and (Niels Pedersen), 1981: Martial Solal Big Band (Gaumont), 1984: Plays Hodeir (OMD), 1993: Improvisie Pour France Musique (JMS),1997: Just Friends (Dreyfus) with Gary Peacock and Paul Motian, 2001: Live at the Village Vanguard with François Moutin and Bill Stewart, 2006: Exposition sans tableau Martial Solal Newdecaband (Nocturne), 2008: Longitude with François Moutin and Louis Moutin, 2008: Live at the Village Vanguard

Happy Birthday Jazz! Happy Birthday Mr. Solal!

BU İÇERİĞİ PAYLAŞIN


Arto Peştemalcıgil

  • Instagram
  • Email

Yorum Yazın

Siz de yorum yazarak programcımıza fikirlerini bildirin. Yorumlar yönetici onayından sonra sitede yayınlanmaktadır. *.