36. Akbank Caz Festivali'nde izlediğimiz Nicole Zuraitis konser izlenimlerini Feridun Ertaşkan yazdı

36. Akbank Caz Festivali'nde izlediğim son konser, iki sene önce En İyi Caz Vokal Albümü ödüllü 'Bayan Kahkaha' Nicole Zuraitis'i "devil i knew" albümünden şarkıların ağırlıkta olduğu konser oldu.

2010 sonrası çağdaş caz vokal alanında geniş ses aralığına, mükemmel berraklıkta sese, caz klasikleri ile Broadway tarzı şarkılara hakimiyetiyle öne çıkan Zuraitis'in konseri festival izleyicisiyle bir nevi tanışma oldu.

Gitarda Eylül Biçer (Foto: Cem Gültepe)

Konserin iki sürprizi vardı; ilki, gitarda Eylül Biçer'in olması, ikincisi ise, Grammy adaylığı kazandığı Dolly Parton’ın “Jolene” şarkısına yaptığı caz düzenlemesini seslendirmesi oldu

Sempatik ve dinleyiciyle iletişim kurmak isteyen bir 'aura'sı vardı Zuraitis'in. Kişiliğinin doğal ve cana yakın hali, kendisini yeterince tanımayan bir salon dolusu insanla kısa zamanda kurduğu empati ilişkisinin kişiliğinden kaynaklanan en büyük silahı Türk Sanat Müziği'nin geçmiş yıllardaki güçlü sesi Güzide Kasacı'yı andıran kahkahasıydı.

Konser başladıktan sonra göz ucuyla takip ettiğim sanatçının bir yandan piyano başında çalıp şarkısını söylerken, bir yandan onun da bizi göz ucuyla süzdüğünü farkettim. Belli ki bizi tanımak, nerelerde tepki verdiğimizi keşfetmek, nasıl ilişki kurması gerektiğini anlamak istiyordu. Kısa zaman da çözdü de. Türk dinleyicisi etkileyici solo enstrüman performanslarını sever, nitekim davulda oturan İtalyan asıllı Elio Coppola'nın gösterişli solosuyla aradaki merak duvarı bir anda yıkıldı ve sahne ile dinleyici arasındaki mesafe kalktı. Gerisi Nicole Zuraitis gibi tecrübeli bir sanatçı için kolaydı, nitekim duygu yönetimini hemen eline aldı. Gitarda Eylül Biçer'e defalarca övgü yağdırdı, diğer müzisyenlere de öyle.

Zuraitis'in 'modern songbook' anlayışı işe yarıyor

Zuraitis'in Amerikan şarkı geleneği ile günümüz caz vokal ifadesi arasında ilişki kurmak isteyen tavrı sanatçının pop klasiklerini repertuvarına katmasına faydalı oluyor. Bugünün pop hitleri de klasiklere dönüşebilmeli diye düşünen sanatçının albümü "devil i knew" yanında farklı şarkıları da repertuvarına dahil etmesi bunun örneğiydi. Nitekim, Dolly Parton'ın hit şarkısı "Jolene" bu şekilde Zuraitis'in yorumuna dahil olmuş, üstelik, kendisine Grammy adaylığı kazandırmıştı.

En sevdiği bestecinin Hoagy Carmichael olduğunu söylemişti sahnede, nitekim onun bestelerinden seçimler de repertuvarında yerini bulmuştu. Yanı sıra, albümü "devil i knew"dan şarkılar da dinleyiciyle muhtemelen ilk kez buluştu. Salonla ilişkiyi konser sonrası ilerletmek üzere fuaye alanında imza ve tanışmak için davet etti hepimizi.

Nicole Zuraitis belli ki sadece sesi ile değil, sohbeti ve kahkahasıyla da dinleyiciyi tesir altına alabilecek bir sempatiye sahip. Bu yanı aslında tam bir caz klübü gecesi olabilir. Klüplerin dikkatine sunmuş olayım.

36 yıldır büyük bir heyecanla takip ettiğim festival şahsen hayat hikâyemin de parçasıdır. İlk festival gerçekleştiğinde 28 yaşında genç bir cazseverdim, şimdi 60 yaş üstü biriyim ama caz müziğinden hiç kopmadan, sürekli katkı sağlayarak festivalin ve müziğin parçası olmaya çalıştım. Allah sağlık ve ömür verirse hep de öyle olmaya gayret edeceğim.

37'inci festivalde görüşmek üzere.

Akbank Caz Festivali'nin 20 yıla yaklaşan Cazkolik arşivine erişmek için linke tıklayın.

Feridun Ertaşkan

Cazkolik.com / 13 Ekim 2026, Salı

BU İÇERİĞİ PAYLAŞIN