Trompetçi Paolo Fresu’nun “Kind of Miles” albümü Miles Davis’e kişisel ve derinlikli bir saygı duruşu sunuyor

İtalyanların dünyaca ünlü caz trompetçisi Paolo Fresu geçen sene kendi firması Tǔk Music üzerinden yayımladığı "Kind of Miles" albümünde büyük sanatçıya karşı kaydedilmiş kişisel ve iddialı saygı duruşlarından birini dinletiyor.

Albüm, sıradan bir 'cover' koleksiyonu ya da nostaljik bir yeniden yorumlama değil (zaten öylesi Fresu'ya yakışmazdı), Teatro Stabile di Bolzano tarafından üretilen, yönetmenliğini Andrea Bernard’ın yaptığı katmanlı bir tiyatro-müzik projesinin stüdyo kaydı bu albüm.

Fresu’nun, Chet Baker’a adanmış “Tempo di Chet” ve “Tango Macondo” ile başlayan tiyatro üçlemesinin final çalışması

Albümün adı, Davis’in efsanevi "Kind of Blue" albümüne gönderme yaparken, “kind of” ifadesiyle “bir tür Miles” anlamı da taşıyor.

Fresu, bir tarihçi gibi Davis’in hayatını kronolojik olarak anlatmak yerine, felsefesini, tutkularını, vizyonunu ve sürekli yenilenmeye dönük cesaretini kendi kişisel hikâyesiyle örüyor.

Paolo Fresu aslında 2 farklı albüm kaydetmiş; ilki akustik Miles, ikincisi elektrik Miles

Bu çalışmanın sahne versiyonunda ise Fresu hem müzisyen hem anlatıcı olarak yer alıyor, stüdyo albümü ise bu atmosferi iki diskte (veya vinyl’de) iyice yoğunlaştırıyor, yani, iki tür Miles Davis ortaya çıkıyor; Shadows (akustik) ve Lights (elektrik).

Shadows tarafı, 1950’ler ve 60’ların akustik Miles Davis’ini (cool jazz, ballad’lar ve modal açılımlar) yansıtıyor. Albümde, piyanoda Dino Rubino, kontrbasta Marco Bardoscia ve davulda Stefano Bagnoli ile kurulan dörtlü, “It Never Entered My Mind”, “Autumn Leaves”, “’Round Midnight”, “Summertime” ve “Bess, You Is My Woman Now” gibi standartları lirik ve samimi bir dille yeniden işliyor. Fresu’nun kapaklı (muted) trompet ve flügelhorn’u, Baker’ın etkisini de hissettiren, “şarkı söyleyen” bir tınıyla öne çıkıyor.

Lights albümü ise, Miles'ın elektrik dönemine, Bitches Brew sonrası, 80’ler ve sonrasına yöneliyor. Elektrikli gitarda Bebo Ferra, trombonda Filippo Vignato, elektrik basta Federico Malaman ve davulda Christian Meyer kadroya dahil edilerek sound iyice genişliyor. Cindy Lauper ile özdeşleşmiş olan “Time After Time”ı (ki Miles Davis de bu parçayı sık çalardı) gibi referansların yanında, grubun orijinal besteleri “Call It Nothing”, “MalaMiles”, “Venere”, “Berlin”, “Inventum” vb. gibi funk, groove, elektronik dokular ve muhtelif serbest doğaçlamalarla dolu.

Fresu, Davis’i taklit etmiyor; onun müziğini özünü alıp kendi şiirsel, Akdeniz, Sardunya kökenli kısmî Avrupai bir hassasiyetle harmanlıyor

Eleştirmenler albümü Davis’e yakın ama tamamen Fresu olarak tanımlıyor.

Akustik albümde sıcak, loş bir intimite hâkimken, caz dörtlüsü, kontrbasın tatlı sert tınısı, fırçaların gergin deri üzerindeki gezinirken, elektrik diskte daha cesur, renkli ve ritmik bir enerji var. Toplamı yaklaşık 90 dakikalık süren, Fresu'nun kendi çocuklarına miras bırakabileceği kıymetteki harika albümü iki dünyayı dengeli şekilde bir araya getiriyor.

Albümün kapak tasarımı, dönemin fotoğrafçısı Irving Penn’in Miles’ın "Tutu" albümü için çektiği ünlü fotoğrafına yaptığı 3D tarama ve işlemeyle yeniden yorumlayan Marco Usuelli’ye ait.

Bu harika albüm, Fresu’nun 40 yılı aşkın kariyerinde Miles Davis ve Chet Baker’ın sürekli ilham kaynağı olduğunu bir kez daha kanıtlıyor.

“Miles bize her zaman ileriye bakmayı öğretti” diyen Fresu, bu projeyle efsaneyi anmakla kalmıyor, cazın yenilenme gücünü, sanatçının kendi yolunu çizme cesaretini de kutluyor.

Kind of Miles, hem Davis hayranları hem de çağdaş caz dinleyicileri için zengin bir dinleme deneyimi.

Tiyatro gösterisinin enerjisini stüdyoya taşımayı başaran, samimi ve vizyoner bir çalışma. Çift CD, vinyl ve dijital formatlarda mevcut halde, Presto Music gibi platformlarda “haftanın kaydı” seçilmesi de kalitesini gösteriyor. Paolo Fresu, Miles’ın gölgesinde kaybolmadan kendi ışığını parlatmayı bir kez daha başarıyor.

Cazkolik.com / 24 Ağustos 2026, Pazartesi

BU İÇERİĞİ PAYLAŞIN